| |
|
DE
APPEL EN DE BOOM
Ik stond op het punt een glas wijn te bestellen
aan de bar van opgestapelde gasbetonblokken toen
ik achter me hoorde zeggen; "Van die sluitspier
trek ik me niks aan. Ik duw hem er gewoon in."
Ik draaide me om. De spreker was een oudere heer.
Pas toen ik naar beneden keek, zag ik wat hij bedoelde.
Hij gaf een andere heer uitleg hoe hij een oester
opende.
Waar was ik? In Ruimte X in de Telexstraat in Tilburg.
Een maand geleden won de Tilburgse schilder Ad Willemen
opnieuw een prestigieuze prijs. Enkele stadsgenoten
besloten drie avonden te organiseren waarop "de
schilder de dialoog zou aangaan met het publiek".
Verder werd aangekondigd dat "de autobiografisch
getinte openingsavond in het teken zou staan van
onthullingen". Datum: 16 oktober.
De wanden hingen vol met erotische tekeningen van
de kunstenaar. Op de enorme, vierkanten tafel waaraan
zojuist een diner had plaatsgevonden, lagen boeken
te koop met het werk van de schilder. Daaronder
bevond zich het mooie "Het geheime oeuvre van
Adriaan Willemen". Dat boek bevat 54 prachtige
naakttekeningen. Op een provisorisch podium konden
de gasten een grafiekmap inzien met steendrukken
en etsen, door Willemen vervaardigd naar aanleiding
van een 16e eeuws schilderij. "De in het schilderij
verborgen monogrammen verwijzen naar het scabreuze
liefdesleven van de Franse koning Henry IV."
Dus zo kon het gebeuren dat Katrien Willemen, dochter
van de schilder, het provisorische podium betrad,
op een stoel ging zitten, kuis de knietjes tegen
elkaar legde en een monoloog begon. Daarin verwoordde
ze met een adembenemende openhartigheid de fascinatie
die het mannelijk geslachtsorgaan bij haar opriep.
Ze opende haar lofzang op dit wonderlijke apparaat
met de vaststelling dat het boeiender van verschijning
was dan het vrouwelijke. Ze ging verder met een
vrijwel uitputtelijke opsomming van de vormen die
het apparaat kon aannemen, en al die vormen wilde
ze verkennen en bezitten. "Nou ja, allemaal
bezitten? Ik weet het nog niet." Met enige
bezorgdheid sloeg ik vader Willemen gade, maar dat
was niet nodig want de luid uitgesproken droom van
dochter Katrien, zo bleek na afloop, was een omgewerkte
tekst van de schrijver Ronald Giphart, geliefd bij
middelbare scholieren. Knap was trouwens ook hoe
dochter Katrien op haar tien centimeter hoge plateauzolen
levend de begane grond wist te bereiken.
De dichter Victor Vroomkoning nam de fakkel over.
Hij las gedichten voor waar de erotiek meer versluierd
aan bod kwam. In een prachtig vers liet hij voelen
wat een leraar op de middelbare school doormaakt
wanneer schaars geklede vrouwelijke leerlingen,
begiftigd met een dromerig-hongerige blik, zijn
netvlies teisteren en innerlijke leven ruïneren.
Fotograaf Aljen van Dijken besloot de reeks voordrachten.
Hij liet dia's zien van het in verval geraakte huis
waarin hij opgroeide en las erotische verzen van
de Rotterdamse dichter Riekus Waskowsky. De diaprojector
begaf het, de teksten kwamen er met horten en stoten
uit, waarom weet ik ook niet, en iedereen genoot
van dit krakkemikkig, komisch stukje theater en
de onverwisselbaar Rotterdamse ruigheid van Waskowsky.
Tussen de bedrijven door lokte schrijver Ed Schilders
zijn vrouw naar een van de tekeningen aan de muur.
Het toonde een lustorgie aan het Spaanse hof en
ik zag hoe de schrijver leed onder de vrees dat
zijn vrouw de afbeelding misschien zou afkeuren,
waardoor de kans ontstond dat de tekening hem zou
ontglippen en later stiekem gekocht zou worden door
een concurrent-schrijver. De aangekondigde onthullingen
heb ik gemist. Maar er volgen nog twee avonden in
Ruimte X. Wat de begeerde tekening betreft kan ik
het volgende zeggen. Columnist Ed Schilders kan
gerust zijn. De tekening is nog niet door derden
aangeschaft. Maar ik geef hem wel een goed advies:
stel de koop niet langer uit. Ik, ik bedoel die
andere schrijver, die blijft niet wachten.
|
|
|
|
© Jasper Mikkers/Tymen Trolsky
|
|
|
|
